<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:georss="http://www.georss.org/georss" xmlns:geo="http://www.w3.org/2003/01/geo/wgs84_pos#" xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/"
		>
<channel>
	<title>Comentarios en: Imaginando</title>
	<atom:link href="http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/</link>
	<description>Relatos y reflexiones escritos desde mi nube</description>
	<lastBuildDate>Sat, 27 Jun 2009 11:19:37 +0000</lastBuildDate>
	<generator>http://wordpress.com/</generator>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
		<item>
		<title>Por: Arkadia</title>
		<link>http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-364</link>
		<dc:creator>Arkadia</dc:creator>
		<pubDate>Thu, 21 Jun 2007 23:07:51 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-364</guid>
		<description>Muy satánico</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Muy satánico</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Por: andersmalkav</title>
		<link>http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-351</link>
		<dc:creator>andersmalkav</dc:creator>
		<pubDate>Fri, 15 Jun 2007 12:55:31 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-351</guid>
		<description>Aveces viajamos por al estrecho abismo de la vida pensando que es una autopista sin fin, y de repente, cuando paramos a pensar un momento, nos damos cuenta de las mayores verdades que nos persiguen; esas no son más que nosotros mismos, nuestras ensoñaciones y realidades, nuestros egos y debilidades.
Nadie es nadie y todos somos algo.

Un abrazo a todos, y pensad con las ventanas abiertas.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Aveces viajamos por al estrecho abismo de la vida pensando que es una autopista sin fin, y de repente, cuando paramos a pensar un momento, nos damos cuenta de las mayores verdades que nos persiguen; esas no son más que nosotros mismos, nuestras ensoñaciones y realidades, nuestros egos y debilidades.<br />
Nadie es nadie y todos somos algo.</p>
<p>Un abrazo a todos, y pensad con las ventanas abiertas.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Por: walter</title>
		<link>http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-333</link>
		<dc:creator>walter</dc:creator>
		<pubDate>Mon, 04 Jun 2007 09:15:51 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-333</guid>
		<description>estuvo bien bonito mientras duró. ahora diez años después la luna no alumbra como antaño y aunque nos siga emborrachando -gracias al aumento de dosis, nos quedamos sin dinero amigos- el maldito bourbon y los tranquilizantes solo los usemos para pasar las resacas,aun seguimos teniendo aquello -podríamos llamarlo empaque, no se, tal vez carisma- que nos mantuvo en pie y con el puño en alto las tristes noches de invierno -y las de verano, primavera, en fin, cualquier dia era perfecto y el lugar simpre el mejor- en definitiva y aunque la frase hace tiempo perdio todo el sentido:es el momento de seguir viviendo</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>estuvo bien bonito mientras duró. ahora diez años después la luna no alumbra como antaño y aunque nos siga emborrachando -gracias al aumento de dosis, nos quedamos sin dinero amigos- el maldito bourbon y los tranquilizantes solo los usemos para pasar las resacas,aun seguimos teniendo aquello -podríamos llamarlo empaque, no se, tal vez carisma- que nos mantuvo en pie y con el puño en alto las tristes noches de invierno -y las de verano, primavera, en fin, cualquier dia era perfecto y el lugar simpre el mejor- en definitiva y aunque la frase hace tiempo perdio todo el sentido:es el momento de seguir viviendo</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Por: La Cordobesa ;)</title>
		<link>http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-330</link>
		<dc:creator>La Cordobesa ;)</dc:creator>
		<pubDate>Sun, 03 Jun 2007 11:45:04 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-330</guid>
		<description>Lo curioso es que hay quienes aún te imaginamos , hasta que caiga ese café o alguna noche de vino y rosas ;) 
un besazo !</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Lo curioso es que hay quienes aún te imaginamos , hasta que caiga ese café o alguna noche de vino y rosas <img src='http://s.wordpress.com/wp-includes/images/smilies/icon_wink.gif' alt=';)' class='wp-smiley' /><br />
un besazo !</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Por: H</title>
		<link>http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-328</link>
		<dc:creator>H</dc:creator>
		<pubDate>Sat, 02 Jun 2007 22:01:45 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-328</guid>
		<description>Imagina que eres un alacrán, por naturaleza. 
Que es tu carácter.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Imagina que eres un alacrán, por naturaleza.<br />
Que es tu carácter.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Por: feliputa</title>
		<link>http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-320</link>
		<dc:creator>feliputa</dc:creator>
		<pubDate>Thu, 31 May 2007 16:07:37 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-320</guid>
		<description>Quiero ser como toni, quiero ser como toni, descubro que me dice a veces una voz interior...

Aunque si fuera toni, quitaría tantas gilipolleces de &quot;imaginando&quot;... Qué ducados ni que ostias¡¡¡¡</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Quiero ser como toni, quiero ser como toni, descubro que me dice a veces una voz interior&#8230;</p>
<p>Aunque si fuera toni, quitaría tantas gilipolleces de &#8220;imaginando&#8221;&#8230; Qué ducados ni que ostias¡¡¡¡</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Por: Martina</title>
		<link>http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-319</link>
		<dc:creator>Martina</dc:creator>
		<pubDate>Wed, 30 May 2007 16:23:01 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-319</guid>
		<description>Hace tiempo no discernía entre lo que la imaginación de mi corazón veía a lo que la realidad me decía.  Pero que le vamos hacer sin imaginación yo no existiría.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Hace tiempo no discernía entre lo que la imaginación de mi corazón veía a lo que la realidad me decía.  Pero que le vamos hacer sin imaginación yo no existiría.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Por: Xavi</title>
		<link>http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-318</link>
		<dc:creator>Xavi</dc:creator>
		<pubDate>Wed, 30 May 2007 13:11:44 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-318</guid>
		<description>la empatía es un arte por el cual siempre sentí atracción... no es tan difícil ponerse en la piel de un extraño por unos instantes... lo mejor es que después deja de ser un extraño para siempre y a veces, con suerte, se convierte en un buen amigo.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>la empatía es un arte por el cual siempre sentí atracción&#8230; no es tan difícil ponerse en la piel de un extraño por unos instantes&#8230; lo mejor es que después deja de ser un extraño para siempre y a veces, con suerte, se convierte en un buen amigo.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Por: Joan</title>
		<link>http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-317</link>
		<dc:creator>Joan</dc:creator>
		<pubDate>Wed, 30 May 2007 11:19:57 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-317</guid>
		<description>Viva el bourbon y las lagunas mentales.

Imagina que eres nosotros.

Saludos.

PS: Lo siento, no tengo regalo.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Viva el bourbon y las lagunas mentales.</p>
<p>Imagina que eres nosotros.</p>
<p>Saludos.</p>
<p>PS: Lo siento, no tengo regalo.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Por: filosofiaparalocos</title>
		<link>http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-316</link>
		<dc:creator>filosofiaparalocos</dc:creator>
		<pubDate>Tue, 29 May 2007 11:02:12 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://filosofiaparalocos.wordpress.com/2007/05/28/imaginando/#comment-316</guid>
		<description>La cosa va de regalos… aquí el mío para vosotros


&lt;em&gt;“Abrigaba horas de loito cravadas por todo o corpo,
os espectros da ausencia pintados nos labios agres
e as mans enfermas de carencias.
Todo o esmalte de obsidiana co que eu o imaxinara nas novelas quenon escribirei nunca
e se lle transparentaban os lirios máis escuros
místicos e ocultos e con pétalos mui ásperos.
Pero andaramos buscándonos polas rúas das mesmas noites
e así foi que veu a ser o meu príncipe das tebras,
eu tremendo de impaciencia baixo os queiros da agonía
para choverlle en sangue fresca e aplacar mórbidas fames.
Agora teño a boca destrozada.
Aspiro despacio a noitebra.
E el canta espido e frío para o pleniluinio vidrado de setembro.
Nunca o loito foi tan branco na súa casa ingobernable.
Unha horizontal vivencia de martelos detrás do lánguido alento,
tal como Aleister camiña en raxadas lívidas
cara a nosa obscura amaceñida.”
                     *********
“Abrigaba horas de luto clavadas por todo el cuerpo
los espectros de la ausencia pintados en los labios agrios
y las manos enfermas de carencias.
Todo el esmalte de obsidiana con que yo lo había imaginado en las novelas que no escribiré nunca
y se le transparentaban los lirios más oscuros
místicos y ocultos y con pétalos muy ásperos.
Pero anduvimos buscándonos por las calles de las mismas noches
y así fue que vino a ser mi príncipe de las tinieblas,
yo temblando de impaciencia bajo los colmillos de agonía
para lloverle en sangre fresca y aplacar mórbidas hambres.
Ahora tengo la boca destrozada.
Aspiro despacio la tiniebla.
Y él canta desnudo y frío para el plenilunio vidriado de septiembre.
Nunca el luto fue tan blanco en su casa ingobernable.
Una horizontal vivencia de martirios detrás del lánguido aliento,
tal como Aleister camina en ráfagas lívidas
hacia nuestra oscura amanecida.”&lt;/em&gt;

               &lt;strong&gt; (Yolanda Castaño)&lt;/strong&gt;
</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>La cosa va de regalos… aquí el mío para vosotros</p>
<p><em>“Abrigaba horas de loito cravadas por todo o corpo,<br />
os espectros da ausencia pintados nos labios agres<br />
e as mans enfermas de carencias.<br />
Todo o esmalte de obsidiana co que eu o imaxinara nas novelas quenon escribirei nunca<br />
e se lle transparentaban os lirios máis escuros<br />
místicos e ocultos e con pétalos mui ásperos.<br />
Pero andaramos buscándonos polas rúas das mesmas noites<br />
e así foi que veu a ser o meu príncipe das tebras,<br />
eu tremendo de impaciencia baixo os queiros da agonía<br />
para choverlle en sangue fresca e aplacar mórbidas fames.<br />
Agora teño a boca destrozada.<br />
Aspiro despacio a noitebra.<br />
E el canta espido e frío para o pleniluinio vidrado de setembro.<br />
Nunca o loito foi tan branco na súa casa ingobernable.<br />
Unha horizontal vivencia de martelos detrás do lánguido alento,<br />
tal como Aleister camiña en raxadas lívidas<br />
cara a nosa obscura amaceñida.”<br />
                     *********<br />
“Abrigaba horas de luto clavadas por todo el cuerpo<br />
los espectros de la ausencia pintados en los labios agrios<br />
y las manos enfermas de carencias.<br />
Todo el esmalte de obsidiana con que yo lo había imaginado en las novelas que no escribiré nunca<br />
y se le transparentaban los lirios más oscuros<br />
místicos y ocultos y con pétalos muy ásperos.<br />
Pero anduvimos buscándonos por las calles de las mismas noches<br />
y así fue que vino a ser mi príncipe de las tinieblas,<br />
yo temblando de impaciencia bajo los colmillos de agonía<br />
para lloverle en sangre fresca y aplacar mórbidas hambres.<br />
Ahora tengo la boca destrozada.<br />
Aspiro despacio la tiniebla.<br />
Y él canta desnudo y frío para el plenilunio vidriado de septiembre.<br />
Nunca el luto fue tan blanco en su casa ingobernable.<br />
Una horizontal vivencia de martirios detrás del lánguido aliento,<br />
tal como Aleister camina en ráfagas lívidas<br />
hacia nuestra oscura amanecida.”</em></p>
<p>               <strong> (Yolanda Castaño)</strong></p>
]]></content:encoded>
	</item>
</channel>
</rss>
